Zelfgemaakte vanillesuiker
Twee ingrediënten en veertien dagen wachten waarin je niets hoeft te doen. De zelfgemaakte is geen noodoplossing voor de gekochte, maar beter: de industriële zakjes bevatten synthetische vanilline, hier zit een echte peul in. Hij verwerkt bovendien de al uitgeschraapte peul van een crème, en hetzelfde potje vul je bijna een jaar lang bij.
Ingrediënten
- 250 g kristalsuiker
- 1 vanillepeul (nieuw, of al gebruikt en goed gedroogd)
- 1 glazen pot met luchtdichte deksel
Bereiding
Droog de peul als hij uit een andere bereiding komt: een of twee dagen op een bordje op kamertemperatuur tot er geen vocht meer in zit. Een vochtige peul klontert de suiker en kan gaan schimmelen.
Snijd de peul in de lengte open met een mespunt. Is hij nieuw, schraap dan het merg eruit en meng het direct door de suiker; is hij al gebruikt, dan volstaat opensnijden.
Doe de helft van de suiker in de pot, leg de opengesneden peul erop en bedek hem met de rest. Hij moet begraven liggen, niet er bovenop.
Sluit luchtdicht af en zet droog en donker weg. Twee weken is het minimum; na een maand is hij beter en na drie nog beter.
Schud de pot om de paar dagen zodat het aroma zich gelijkmatig verdeelt.
Gebruik hem als gewone suiker in elk zoet recept. De peul blijft erin en kun je er met een pincet uithalen als hij in de weg zit.
Raakt de pot leeg, vul dan gewoon nieuwe suiker bij. Dezelfde peul geurt bijna een jaar door.
Als het snel moet: maal 100 g suiker met de in stukjes gesneden peul fijn, zeef en meng door de rest. Het is niet hetzelfde — het aroma blijft rauwer en minder rond — maar je kunt het meteen gebruiken.