Jak zrobić duszki z bezy na Halloween

Robi się ją tak samo jak do mini pavlovy: białka ubija się na sztywno i dosypuje cukier stopniowo, ubijając, aż masa będzie lśniąca, sztywna i bez kryształków, gdy rozetrze się odrobinę między palcami.

Na duszki musi być jeszcze sztywniejsza: jeśli szpic zagina się po uniesieniu trzepaczki, trzeba ubijać dalej. Miękka masa rozlewa się na blasze i duszek wychodzi niski i szeroki.

Miska i trzepaczka muszą być idealnie czyste i suche: kropla tłuszczu albo żółtka wystarczy, żeby białka się nie ubiły.

Najwygodniejszy jest rękaw cukierniczy z gładką okrągłą końcówką 1–1,5 cm. Jeśli go nie masz, wystarczy mocny woreczek strunowy z odciętym rogiem tej samej szerokości. Żeby papier do pieczenia nie podnosił się w trakcie pracy, przyklej go do blachy kropką masy w każdym rogu.

Trzymaj rękaw pionowo, 1 cm nad blachą. Wyciskaj, nie ruszając nim, aż powstanie podstawa o średnicy 3–4 cm; potem wyciskaj dalej, powoli unosząc rękaw i zmniejszając nacisk, żeby ciałko się zwężało. Na górze przestań wyciskać i poderwij rękaw jednym ruchem: masa się wyciągnie i zostanie ostry ogonek, dzięki któremu to duszki.

Na rączki: trzymając rękaw ukośnie, wyciśnij krótki szpic po każdej stronie, w połowie wysokości. A jeśli czubek wyjdzie krzywy, tym lepiej: żaden duszek nie jest taki sam, a te przechylone wyglądają, jakby unosiły się w powietrzu.

W piekarniku prawie nie rosną, więc wystarczą 2 cm odstępu.

Przed pieczeniem — małymi kropelkami czekoladowymi wciśniętymi w surową masę czubkiem do środka. W niskiej temperaturze suszenia nie topią się i nie tracą kształtu. To najszybszy sposób, ale trzeba je wkładać od razu po uformowaniu każdego duszka, zanim beza obeschnie z wierzchu.

Po pieczeniu, gdy duszki całkiem ostygną: odrobina roztopionej czekolady i wykałaczka albo jadalny pisak. Wychodzi staranniej i można bawić się minami. Nigdy na ciepłej bezie, bo czekolada spływa.

Buzia w kształcie „o” — pionowy owal — sprawia, że to przestraszone duszki, a nie bałwanki.

Piekarnik ustawia się na najniższą temperaturę, 90–100 °C, a duszki zostają w nim dużo dłużej niż 45 minut pavlovy: od 1 do 1,5 godziny, zależnie od wielkości. Pavlova ma mieć miękki środek; duszek musi być suchy aż do środka, żeby przetrwał kilka dni i utrzymał się na torcie.

Są gotowe, gdy same odchodzą od papieru i po lekkim stuknięciu brzmią pusto. Wtedy wyłącz piekarnik i zostaw je w środku z uchylonymi drzwiczkami na jeszcze godzinę: gwałtowna zmiana temperatury powoduje pęknięcia.

Żeby były białe, temperatura liczy się bardziej niż czas: jeśli zaczynają się rumienić, piekarnik jest za gorący. Jeśli twój nie schodzi poniżej 120 °C, przez całe suszenie trzymaj drzwiczki uchylone drewnianą łyżką.

Pocą się kropelkami syropu: cukier się nie rozpuścił albo piekarnik był za gorący. Następnym razem ubijaj trochę dłużej po dodaniu cukru.

Są klejące albo zmiękły: za krótko się suszyły albo wchłonęły wilgoć; w deszczowy dzień to czuć. Ratuje je dodatkowe 15–20 minut w piekarniku w najniższej temperaturze.

Rozlały się: masa była za miękka albo cukier dodano za szybko.

W szczelnym słoiku lub puszce, w suchym miejscu, wytrzymują tydzień lub dwa, więc można je zrobić z wyprzedzeniem. Nie do lodówki: tam łapią wilgoć i miękną.

Na bitej śmietanie miękną w ciągu kilku godzin, dlatego kładzie się je na końcu, tuż przed podaniem. Świetnie wyglądają na pumpkin pie z kleksem bitej śmietany, na babeczkach albo brownie, czy pływające w kubku gorącej czekolady.