Wat is humita?
Humita is een bereiding van vers geraspte maïs, op smaak gebracht met een sofrito van ui en paprika en zo lang gegaard tot er een dikke brij ontstaat. Het gerecht is typisch voor het noordwesten van Argentinië en voor de hele Andesregio — Bolivia, Peru, Chili en Ecuador — en bestaat in twee vormen: gewikkeld in de eigen bladeren van de maïskolf en gestoomd, of rechtstreeks in de pan als een hartige crème. De naam komt uit het Quechua ("humint'a") en het gerecht is ouder dan de komst van de Spanjaarden.
Humita en tamal zijn niet hetzelfde
Dit is de meest voorkomende verwarring, en het verschil is simpel: humita wordt gemaakt van vers geraspte maïs, een tamal van gedroogde maïs die tot meel is gemalen en weer geweekt.
Daar komt bij: een tamal heeft een vulling — vlees, kip, olijven — en het deeg is het omhulsel. Bij de humita is er geen vulling; de maïs is het hele gerecht. Zit er kaas in, dan zit die middenin het deeg, niet als aparte vulling.
Kort gezegd: zat er vlees in, dan was het een tamal. Was het van begin tot eind maïs, dan was het een humita.
De twee vormen: in het maïsblad en uit de pan
Humita en chala: het deeg gaat op de eigen bladeren van de maïskolf, die tot een pakketje worden gevouwen en dichtgebonden, en wordt daarna gestoomd of in kokend water gegaard. Dat is de feestversie, en de versie die in het Argentijnse noorden op straat wordt verkocht.
Humita en olla: hetzelfde deeg, rechtstreeks in de pan gegaard onder voortdurend roeren, tot er een dikke crème ontstaat die je met de lepel eet. Dat is de doordeweekse versie — sneller, zonder wikkelen — en meestal met pompoen erin voor body en kleur.
Waarom het hier lastig is (en wat helpt)
Humita leeft van verse maïs aan de kolf, met zachte, melkachtige korrels. Precies díe maïs is in Nederland en België alleen laat in de zomer te vinden, op de markt en bij de toko; maïs uit blik is een ander product — minder zetmeel, meer water, en het deeg wordt niet romig.
Is er alleen blik- of diepvriesmaïs, dan kan het toch: goed laten uitlekken en de massa wat langer laten inkoken, of er een lepel maïsmeel door roeren zodat ze bindt. Het wordt niet hetzelfde, maar het wordt goed.
De maïsbladeren die je voor de gewikkelde versie nodig hebt, komen mee met de verse kolf — nog een reden waarom die versie aan het maïsseizoen vastzit. Gedroogde maïsbladeren zijn los te koop in Mexicaanse en Latijns-Amerikaanse winkels.
De recepten
Veelgestelde vragen
- Is humita zoet of hartig?
Hartig. De maïs brengt zelf een natuurlijke zoetheid mee, maar er wordt gekruid met ui, paprika, paprikapoeder en zout. Het is een voorgerecht of een hoofdgerecht, geen nagerecht.
- Eet je het maïsblad mee?
Nee. Het blad is tegelijk gaarvorm en verpakking: het houdt het vocht binnen en geeft het rustieke aroma. Aan tafel wordt het opengevouwen en alleen het deeg gegeten.
- Wat is het verschil tussen humita en tamal?
Humita wordt gemaakt van vers geraspte maïs en heeft geen vulling. De tamal wordt gemaakt van gedroogd, opnieuw geweekt maïsmeel en is gevuld — met vlees, kip of olijven.
- Kan ik humita maken met maïs uit blik?
Ja, maar het resultaat is anders: blikmaïs heeft minder zetmeel en meer water, dus het deeg wordt minder romig en heeft meestal wat maïsmeel of extra gaartijd nodig om te binden.
Bijgewerkt op 2026-08-04