Co to jest humita?

To najczęstsze nieporozumienie, a różnica jest prosta: humitę przygotowuje się ze startej świeżej kukurydzy; tamal natomiast z nawodnionej masy z suszonej kukurydzy (mąki kukurydzianej).

Ponadto tamal posiada nadzienie — mięso, kurczaka, oliwki — wewnątrz masy, która pełni rolę otoczki. W humicie nie ma nadzienia: kukurydza stanowi całe danie. Jeśli dodaje się ser, umieszcza się go w środku masy, a nie jako osobne nadzienie.

Innymi słowy: jeśli ugryzłeś i znalazłeś mięso, to był tamal. Jeśli od początku do końca była to kukurydza, to była humita.

Humita w liściach (en chala): masę nakłada się na liście kukurydzy, które składa się i wiąże, tworząc małe paczuszki, a następnie gotuje na parze lub we wrzątku. To wersja odświętna, sprzedawana na ulicach północy.

Humita w garnku (en olla): ta sama masa gotowana bezpośrednio w garnku, przy ciągłym mieszaniu, aż powstanie gęsty krem, który je się łyżką. To wersja codzienna, szybsza, często z dodatkiem dyni dla nadania konsystencji i koloru.

Humita jest typowa dla prowincji Salta, Jujuy i Tucumán i należy do tej samej rodziny dań andyjskich, które jada się w Boliwii, Peru, Chile i Ekwadorze.

To danie letnie, ponieważ zależy od świeżej, młodej kukurydzy: poza sezonem ziarno staje się twarde, a masa traci kremowość. W domach na północy pojawia się obok empanad i locro podczas świąt narodowych oraz rodzinnych uroczystości.